

Կատակերգության պատկերակ Ռոուզան Բարը հայտնվեց վեճերի մեջ այն բանից հետո, երբ նրան ուղեկցեցին թոռնուհու ելույթից, քանի որ նա նկարագրում է որպես վայրի կանոնների չափազանց եռանդուն կիրառում: Միջադեպը բուռն քննարկումների տեղիք է տվել վարքի, վայելչության և հայտնի մարդկանց իրավունքի վերաբերյալ: Instagram-ի ուղիղ եթերում 73-ամյա Բարը պատմել է երեկոյի իրադարձությունները՝ լի հումորով և իր ապրանքանիշի կոպտությամբ: Նա խոստովանեց, որ ընդմիջման ժամանակ գնել է «մի լավ շիշ գինի»՝ վստահ չլինելով, թե որքան է տեղին խմել հասարակական վայրերում: Վերադարձին անվտանգության աշխատակիցները նրանից պահանջեցին պայուսակի մեջ տեղափոխել իր քսակի պարունակությունը, ներառյալ անձնական իրերը, ինչպիսիք են մեծահասակների տակդիրները, ամոթ ու վրդովմունք առաջացնելով: Առճակատում սկսվեց, երբ Բարը խնդրեց անվտանգության աշխատակցին պահել իր գինին մինչև ելույթը: «Բացարձակապես ոչ»: Պահակից Բարրին դրդեց հումորային, բայց ագրեսիվ պոռթկումի մեջ, կատակով առաջարկելով «խեղդել այն հենց այստեղ»: Նրա հումորը, սակայն, չկարողացավ գրավել անվտանգության աշխատակիցներին, ինչը հանգեցրեց նրան, որ նա հեռացվեց միջոցառումից: Իր վերաբերմունքից հիասթափված՝ Բարրը ցանկություն հայտնեց հեռանալ Տեխասից, որտեղ նա ներկայումս բնակվում է որդու և նրա ընտանիքի հետ՝ Հարավային Ֆլորիդայի առավել թույլ թվացող միջավայրի համար: Քննադատաբար, նա նշեց, որ Ֆլորիդայի կուբայական ամերիկացի բնակչությունը, կոմունիզմի կատաղի քննադատները, ավելի համահունչ են իր հայացքներին: Ընդունելով իր իմպուլսիվությունը՝ Բարը նկատեց խմելուց զերծ մնալու իր անկարողությունը և ալեկոծելու իր հակումը: «Ես վնասված եմ, ես դա ընդունում եմ», - ասաց նա առանց ներողամտության և ավելացրեց, որ նա գրկում է իր կոպիտ եզրերը: Նրա պահվածքն աննկատ չի մնացել, երկրպագուները տարբեր արձագանքներ են առաջարկում: Ոմանք քննադատում էին նրան իր թոռնուհու պահը սեփական չարաճճիությունների փոխարեն չգերադասելու համար, իսկ մյուսները կարեկցում էին` ենթադրելով, որ նա կարող էր անարդարացիորեն թիրախավորվել իր քաղաքական հայացքների պատճառով: Այս վերջին միջադեպը ևս մեկ շերտ է ավելացնում Բարրի բարդ հասարակական կերպարին՝ ընդգծելով այն նուրբ հավասարակշռությունը, որը հայտնի մարդիկ պետք է պահպանեն իրենց անձնական պայքարի և հանրային վարքագծի միջև: Այն ավելի լայն հարցեր է առաջացնում հասարակական գործիչների հանդեպ ունեցած ակնկալիքների վերաբերյալ, հատկապես այն միջավայրերում, որոնք նախատեսված են ընտանեկան և համայնքային ներդաշնակությունը ցուցադրելու համար՝ խթանելով ոգևորված քննարկումները սոցիալական մեդիա հարթակներում: Ի վերջո, Բարրի անկեղծությունն իր անձնական թերությունների և քննադատության դեմ անհնազանդության մասին ցույց է տալիս նրա շարունակական կոչը, նույնիսկ եթե դա բաժանում է կարծիքը: