

Արցախի առաջնային մտահոգությունը միշտ եղել և մնում է անվտանգությունը, կարծում է ԱԺ պատգամավոր Տիգրան Աբրահամյանը՝ իր ֆեյսբուքյան էջում կիսվելով։ Անվտանգության օրակարգը շարունակաբար զարգանում է՝ ի պատասխան փոփոխվող ժամանակների և հանգամանքների, և ներկայումս այն նշանավորվում է զգալի անորոշությամբ, ասաց նա։ Ըստ Տիգրան Աբրահամյանի՝ մինչև 2018 թվականը Արցախը հույսը դրել է իր պաշտպանության բանակի և Հայաստանի՝ որպես իր անվտանգության երաշխավորի դերի վրա։ Սակայն 2018-ի իրադարձություններից հետո սկսվեց պետության և նրա զինուժի կազմաքանդման գործընթացը, թեև բանակն իր տոկունության շնորհիվ որոշ ժամանակ շարունակեց կատարել իր պարտքը։ 44-օրյա պատերազմից հետո Հայաստանի կառավարությունը ոչ միայն պաշտոնապես հեռացավ Արցախի անվտանգության երաշխավորի իր պատասխանատվությունից, այլեւ կոնկրետ քայլեր ձեռնարկեց այդ ուղղությամբ։ Հետևաբար, մինչ Արցախի պաշտպանության բանակի պաշտպանական տարածքն ընդլայնվել է, նրա ներուժն ու ռեսուրսները զգալիորեն նվազել են։ Ռուս խաղաղապահները տեղակայվեցին, որոնց հիմնական խնդիրն էր Արցախի պաշտպանության բանակի կողքին ոչ թե անվտանգություն ապահովելու, այլ հակամարտությունը կանխել, ինչը անհաջող էր: Այսօր, ըստ Տիգրան Աբրահամյանի, Արցախի անվտանգության վիճակը սկզբունքորեն անկայուն է. «Արցախի պաշտպանության բանակը լուծարման փուլում է, և խաղաղապահների նկատմամբ Արցախի բնակչության վստահությունը հասել է պատմական նվազագույնին»,- գրել է նա։ «Ի՞նչ այլընտրանքներ կան անվտանգության ապահովման համար։ Ո՞վ է ստանձնելու Արցախի ժողովրդի պաշտպանության պատասխանատվությունը և ի՞նչ միջոցներով։ Այս հարցերը Արցախի ներսում մնում են անպատասխան, ինչը հանգեցնում է արտագաղթի և առօրյա կյանքի խոցելիության մտահոգություններին ադրբեջանական քմահաճույքների հանդեպ: Թեև գլոբալ համատեքստը կարող է պարզ թվալ, վտանգված մարդկային ճակատագրերը և դիմադրության ռազմավարությունը բարդացնում են իրավիճակը և պահանջում են մանրակրկիտ քննարկում», - ավելացրեց նա: