

Չինար Սուքիասյանը ավելի քան երեք տասնամյակ նվիրել է Շիրակի մարզի Արեւիկ գյուղում հայկական ավանդական լավաշ հաց թխելու արվեստին: Չնայած արդիականացմանը և հարմար էլեկտրական վառարանների անցմանը, Սուքիասյանը անդրդվելի է պահպանել այս դարավոր խոհարարական ավանդույթը: Ժամանակին լավաշ թխելու տեսարանը բոլոր տնային տնտեսություններում սովորական էր, իսկ այսօր այդ պրակտիկան կենդանի է պահում միայն մի քանի ընտանիք: Տանդուրը` կավե ստորգետնյա վառարանը, հացին յուրահատուկ համ է հաղորդում, մի բան, որն անմրցակից է մնում ժամանակակից տեխնոլոգիաների համար: Նրա նվիրվածությունը գրավել է նրանց, ովքեր գնահատում են իսկությունը, այդպիսով իր աշխատանքի մեծ մասը տեղափոխելով նախնական պատվերի մոդել, որը հիմնականում սպասարկում է տեղի բնակիչներին և երբեմն այցելուներին: Այս փոփոխությունն արտացոլում է մշակութային պահպանության ավելի լայն միտումը Հայաստանում տարածվող արդիականացման ալիքի պայմաններում: Քանի որ ավանդական շուկաները քչացան, այդ թվում՝ իր բիզնեսը Գյումրու շուկայում, Սուքիասյանը հաջողությամբ հարմարվեց՝ ապահովելով, որ տանդուրի մեջ լավաշի ավանդույթը պահպանվի, թեև նոր ձևով, որը համապատասխանում է ժամանակակից կյանքի պահանջներին: