

ՀՀ նախորդ օրաթերթը գրում է. Պաշտոնական հաղորդագրության համաձայն՝ ՀՀ-ում ՌԴ դեսպան Սերգեյ Կոպիրկինը հրավիրվել է ԱԳՆ, որտեղ նրան հանձնվել է բողոքի հայտարարություն։ Խոսքը վերաբերում է ռուսական Առաջին ալիքի «Տուտիի գահաժառանգի տիկնիկներին. ԱԳՆ-ն պաշտոնապես նշել է, որ «Հայաստանի Հանրապետության բարձրաստիճան պաշտոնյաներին ուղղված հաղորդման ընթացքում հնչել են վիրավորական և բացարձակապես անընդունելի արտահայտություններ»։ Նման արձագանքը լիովին հասկանալի է. Նման պայմաններում, սովորաբար, տվյալ երկրի դեսպանին հրավիրում են ԱԳՆ և համապատասխան «բողոքի նոտա» են հանձնում, ինչը և արվել է։ Անտեսելը անհասկանալի կլիներ։ Մյուս կողմից, հասկանալի է նաև մեր բազմաթիվ հայրենակիցների վրդովմունքը, որոնց համաձայն՝ նշված հաղորդման ընթացքում նրանք վիրավորել են ոչ միայն «ՀՀ բարձրաստիճան ղեկավարությանը», այլ ընդհանրապես հայ ժողովրդին՝ խոսելով Հայաստանի ու հայերի մասին. նման տոնով անընդունելի է. Այնպես որ, կրկնենք, անխուսափելի ու բնական էր, որ նշված ծրագրից հետո պետք է որոշակի արձագանք լիներ առաջին հերթին պետական կառույցների կողմից։ Բայց կա հարցի մեկ այլ կողմ, որը երբեմն անտեսվում է: Բանն այն է, որ փաստերը պետք է դիտարկել ընդհանուրի և պատճառահետևանքային հարաբերությունների մեջ։ Երբ դուրս ես գալիս քո ճանապարհից, այդ թվում՝ ցուցադրաբար, Ռուսաստանի հետ թշնամության համար, երբ նույն ՍԴ-ն [այսինքն. Հայաստանի իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության անդամները հրապարակավ վիրավորում են ՌԴ [(ՌԴ)] տարբեր պաշտոնյաների, ի՞նչ կարող եք ակնկալել։ Ասել է թե՝ պետք է պատրաստվել այլ տհաճությունների՝ կապված Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների, այդ երկրում միլիոնավոր մեր հայրենակիցների, [հայկական] ապրանքների արտահանման կամ «վերարտահանման» հետ ռուսական շուկա։ Այնպես որ, իրավացիորեն տխրելու հետ մեկտեղ մի քիչ մտածելը, նաև հասկանալը, որ կյանքում ամեն ինչ փոխադարձ է, չի խանգարում։