

Ջադ Ափաթոուն Նորմ Մաքդոնալդի բարդ կոմիկական տաղանդի նոր ուսումնասիրությունում խորասուզվում է աստղի խորհրդավոր անձնավորության վրա, որը նույնքան հանելուկ էր ինքն իր համար, որքան նվիրված երկրպագուների համար: Ափաթոուն նկարագրում է Մաքդոնալդի հումորի նրբորեն տարբերակված նրբությունները, հաճախ հագեցած Էնդի Քոֆմանի հիշեցմամբ մի գծով, որտեղ նրա կոմեդիան դառնում էր մի զուգամիտ, որի միջոցով նայում էր աշխարհում իր հարաբերությանը: Մաքդոնալդի կարիերան նշանավորվում էր փայլուն պահերով՝ ստվերած մի անհնազանդ, ըմբոստ ոգու առաքելությամբ, քանի որ նա շրջանցում էր սահմանները ոչ միայն իր ներկայացումներում, այլև լսարանի և նրա բնագավառընկերների հետ շփումներում: Մաքդոնալդի երկրպագուները նրան պաշտում էին իր կարողության համար՝ հեռու մնալու սպասվածից, վայելելով նրա բնածին բացահայտ կարողությունը՝ ծիծաղ առաջացնել անսպասելիությամբ և ինքնապատրաստության անվերջ որոնմամբ: Ափաթոուի այս պատկերը չի պատմում միայն նրա կատակները, այլ նկարագրում է մարդու ինթիմ յուրատեսակ պատկերը, ով նավարկում էր հայտնիության փոթորկոտ ջրերում՝ մենամարտելով իր անձնական դևերի հետ՝ փորձելով պահպանել արհեստը, որը միաժամանակ փրկում և մեկուսացնում էր նրան: Արխիվային կադրերի, հարցազրույցների և վառ որդեգրված պատմության միջոցով դոկումենտալը ներկայացնում է ոչ միայն կոմիկական պահեր, այլ նաև մի խորաթափանց վստահություն այն մարդուն, ով չէր վախենում դիմակայելու ինքնության և ընդունմանը հարցերը: Այս պատմվածքը հրավիրում է լսարանին դիտել, թե ինչպես Մաքդոնալդի ընտրությունը՝ օգտագործել կոմեդիան որպես վահան և ինքնական հարցտրման գործիք, նրան առանձնացրեց զվարճանքների նկարագրությունում՝ առաջարկելով բացառիկ և խորը կապ նրանց հետ, ովքեր հասկանում էին նրա խորությունն: Քանի ֆիլմը բացվում է, այն մեզ հարցնում է՝ կոմեդիան Նորմի ապաստարան էր, մարտադաշտ, թե պարզապես նրա հոգու անսահման հետաքրքրասիրության արտացոլանք՞: