

کمیته رهایی رفاه گزارشی منتشر کرده که به بررسی اثر بخشی هزینهکرد فعلی دولت فدرال در حمل و نقل پرداخته است. این هزینهها با وجود اینکه رفت و آمد سنتی با اتوبوس و راهآهن هنوز به آمار قبل از کووید-19 بازنگشته، به بالاترین سطح خود رسیده است. این تحلیل نشان میدهد که ممکن است مسائل ساختاری عمدهای در نحوه تخصیص بودجه حمل و نقل توسط دولت فدرال وجود داشته باشد، که این موضوع در شرایط تغییرات ناشی از افزایش کار از راه دور، مورد توجه بیشتری قرار گرفته است. وندل کاکس، عضو ارشد کمیته و نویسنده گزارش، این روندهای مالی را به آغاز برنامه حمل و نقل فدرال در دهه 1960 پیوند میدهد که به منظور بهبود تحرک برای جوامع کمدرآمد و کاهش ازدحام و آلودگی طراحی شده بود. با این حال، در حالی که بودجه حمل و نقل همچنان در حال افزایش است، استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی کاهش یافته است. تحلیل کاکس نشان میدهد سهم حمل و نقل عمومی در بازار رفت و آمد، از 12 درصد در سال 1960 به کمتر از 4 درصد تا سال 2024 رسیده است. در حال حاضر تنها حدود 3.8 درصد از کارگران آمریکایی از حمل و نقل عمومی استفاده میکنند، در حالی که سه برابر این تعداد اکنون از خانه کار میکنند. با وجود افزایش بودجه، راحتی ماشینها همچنان جذابیت بیشتری برای مسافران ایجاد کرده، به طوری که 88 میلیون نفر بیشتر از سال 1960 به جای حمل و نقل عمومی از ماشین استفاده میکنند و همزمان گزینههای کار از راه دور نیز بهطور значی افزایش یافته است. کاکس با ارائه آمارهایی رقابتپذیری سفر با خودرو را به تصویر میکشد، به گونهای که میانگین زمان سفر با خودرو حدود 26 دقیقه در مقابل 48 دقیقه با حمل و نقل عمومی است. علاوه بر این تفاوت در دسترسی قابلتوجه است، بهطوری که کارگران در سراسر کشور میتوانند 58 برابر بیشتر فرصتهای شغلی را در مدت 30 دقیقه با خودرو دسترسی پیدا کنند تا با حمل و نقل عمومی، فاصلهای که حتی در شهرهایی مانند نیویورک که سیستم حمل و نقل عمومی جامع دارند مشهود است. این گزارش در نهایت خواستار ارزیابی مجدد جامع سیاستهای حمل و نقل فدرال است، با تاکید بر لزوم انطباق چارچوبهای بودجه با عادات رفت و آمد معاصر، به ویژه در پرتو افزایش بدهی فدرال و دینامیکهای جدید محیط کاری به دلیل کار از راه دور.