News - نقطه عطف معنوی: هفته دعای برای وحدت مسیحیان در اجمیادزین پایان یافت

در تاریخ ۲۵ ژانویه، یک رویداد مهم مذهبی در قلب معنوی ارمنستان، کلیسای جامع مادر اچمیادزین، اتفاق افتاد. حضرت اعلی کارکین دوم، اسقف اعظم و جاثلیق کل ارامنه، یک مراسم عشای ربانی را رهبری کرد که هم به اوج رسیدن و هم به جشن یک هفته اختصاص داده شده به پرورش وحدت مسیحی بود- ابتکار مشترکی که توسط واتیکان و شورای جهانی کلیساها (WCC) سازماندهی شده بود، با تمرکز ویژه بر ارمنستان. مراسم عشای ربانی، با پیشوایی پدر مووسس سرگیسیان، رهبر معنوی نیروهای مسلح ارمنستان، به تلاش‌های جمعی برای وحدت و صلح در سراسر جوامع مسیحی تاکید کرد. این گردهمایی مقدس صرفاً یک تعهد مذهبی نبود بلکه یک بیان عمیق از همکاری میان ادیان بود که همبستگی فراتر از مرزها و تفاوت‌های نظام عقیدتی را نشان می‌داد. طی این هفته، مومنان در مجموعه‌ای از خدمات مذهبی و جلسات نماز شرکت کردند. موضوع هر روز حول جنبه‌های مختلف وحدت متمرکز بود و پیام ایمان مشترک و احترام متقابل بین سنت‌های مسیحی متنوع را برجسته می‌کرد. موادی که برای این جلسات دعا استفاده شد توسط کلیسای رسولی ارمنستان با دقت تهیه شده بود، که تعهد تاریخی و معاصر ارمنستان به اصول محبت، فهم، و آشتی مسیحیت را منعکس می‌کرد. دعای پایانی برای وحدت مسیحی پایان‌بخش یک هفته بسیار تأثیرگذار از تقوا و تأمل معنوی بود، که تعهد جامعه به پرستش جمعی و هماهنگی معنوی را دوباره تأیید کرد. این ابتکار، که با روحیه فراگیر و پیام صلح خود مشخص شده بود، هدف داشت حس رفاقت را دوباره زنده کند و برای ارزش‌های جهانی‌ای که مؤمنان مسیحی را در سراسر جهان متحد می‌کند تقدیری عمیق‌تر بیابد. در سخنرانی خود، پدر مووسس به ضرورت چنین ابتکاراتی اشاره کرد، نه تنها به عنوان یک وظیفه مذهبی، بلکه به عنوان پاسخی به وضعیت شکسته جوامع مذهبی جهانی. او به نقش محوری که چنین گردهمایی‌هایی در تقویت پیوندها درون و بین مجامع بازی می‌کنند، ایجاد محیطی که در آن گفت‌وگو و فهم می‌تواند رشد کند، تأکید کرد. با سایه‌های گذشته که در بسیاری از نقاط جهان هنوز باقی مانده است، اهمیت این رویدادها نمی‌تواند نادیده گرفته شود. آنها به یاد می‌آورند که قدرت در وحدت است و اعتماد امیدوارانه به تلاش مشترک برای خیر عمومی. فعالیت‌های این هفته ادامه‌ای به عنوان معیار برای تعاملات آینده گذاشته‌اند، الهام‌بخش شده‌اند که سایر جوامع نیز چنین تلاش‌هایی را بپذیرند، با این امید که چنین وحدتی به سنگ بنای روابط بین ادیانی آینده تبدیل شود.