News - مت دیمون از تأثیر نتفلیکس بر فیلمسازی مدرن انتقاد می‌کند.

مت دیمون، بازیگر مشهور هالیوود و نویسنده برنده جایزه اسکار، اخیراً نگرانی‌هایی درباره تأثیر نتفلیکس بر هنر فیلم‌سازی بیان کرده است. در گفت‌وگوی جذابی با جو روگان در پادکست محبوبش، دیمون از تأثیر چشمگیری که عادات تماشای خانگی بر نحوه ساخت فیلم‌ها در عصر استریمینگ داشته‌اند، صحبت کرد. دیمون که بیشتر به خاطر کارهای انتقادی‌اش در فیلم‌هایی مانند 'ویل هانتینگ خوب' شناخته می‌شود، مقایسه‌ای واضح بین تجربه جمعی و متمرکز تماشای فیلم‌ها در سینماها و محیط اغلب حواس‌پرت دیدن فیلم‌ها در خانه ارائه داد. او به سینما به عنوان مکانی مشابه فضای مقدس اشاره می‌کند، جایی که تماشاگران به طور کامل غرق شده و توجه دارند. این بازیگر به این نکته اشاره کرد که این عادات جدید تماشای فیلم باعث شده است که پلتفرم‌هایی مانند نتفلیکس به دنبال تغییرات چشمگیر در ساختار داستان‌گویی فیلم‌ها باشند. به‌طور سنتی، فیلم‌های اکشن به‌طور سه‌پردی کشش ایجاد می‌کردند و با یک فینال اوج‌گیری به پایان می‌رسیدند. با این حال، دیمون اشاره می‌کند که نتفلیکس اکنون اصرار دارد که صحنه‌های اثرگذار از دقایق نخستین آغاز شوند تا تماشاگران را سریعاً جذب کنند—راهبردی که بازتاب‌دهنده‌ای از تمرکز کوتاه مدت افراد است که اغلب هنگام تماشای فیلم‌ها با گوشی‌هایشان مشغول می‌شوند. دیمون اظهار داشت که نتفلیکس اغلب پیشنهاد می‌دهد که خطوط داستانی تکرار شوند به عنوان استراتژی برای حفظ مخاطب، به این دلیل که بینندگان مدرن ممکن است به دلیل حواس‌پرتی دیالوگ‌های حیاتی را از دست بدهند. او می‌گوید این تنظیمات می‌توانند داستان‌ها را ساده‌تر کنند و از عمق و پیچیدگی‌ای که در قصه‌گویی سینمایی به طور سنتی تجلیل می‌شدند، بکاهند. صنعت فیلم به طور گسترده و به دلیل گسترش خدمات استریمی مانند نتفلیکس، آمازون پرایم ویدئو، دیزنی+ و اچ‌بی‌او مکس دچار تغییرات عمیقی شده است. این پلتفرم‌ها نه تنها نحوه تحویل و مصرف محتوا را تغییر داده‌اند بلکه به کاهش تعداد بازدیدهای سنتی از سینما نیز کمک کرده‌اند، مسئله‌ای که در طول همه‌گیری COVID-19 زمانی که سینماها تعطیل شدند بدتر شد و کاربران بیشتری را به سمت خدمات استریمینگ سوق داد و تماشای پشت سر هم را به یک عادت گسترده تبدیل کرد. در حالی که بحث‌ها درباره آینده سینما ادامه دارد، مشاهدات دیمون برجسته‌ترین چالشی را که فیلم‌سازان در حفظ یکپارچگی هنری در حالی که به عادات بیننده در حال تغییر و نیازهای صنعت که از روندهای مصرف دیجیتال هدایت می‌شود، سازگار می‌شوند، نشان می‌دهد.