News - مایک ورنون: کاتالیزوری که باعث پیروزی استنلی کاپ وینگ‌های سرخ شد

در اوایل دهه 1990، تیم Detroit Red Wings به خاطر توانایی تهاجمی‌شان شهرت داشتند اما اغلب در مواقع حساس ناکام می‌ماندند. تغییر اساسی در بخت آن‌ها با به‌دست آوردن مایک ورنون، برنده باتجربه جام استنلی از تیم Calgary Flames، رخ داد. این حرکت استراتژیک تنها یک مبادله نبود بلکه گامی قاطع به سوی هدف اصلی یعنی دستیابی به جام استنلی و بازنویسی میراث دیترویت بود. تحول دیترویت قبل از ورود ورنون، تیم Red Wings با استعدادهای بزرگی مانند استیو آیزرمن شناخته می‌شد اما عدم توانایی در تصاحب قهرمانی آن‌ها را آزار می‌داد. ورنون با تزریق مقاومت و اعتماد به نفس یک قهرمان ثابت شده، ذهنیت تیم را تغییر داد و آن‌ها را برای عبور از موانع قبلی آماده کرد. با نگاهی به این حرکت مهم، ورنون تصدیق کرد: "بازی برای Red Wings دوران حرفه‌ای من را تمدید کرد و اعتقاد من به توانایی‌هایم را بیش از یک دهه پس از موفقیت‌هایم با Calgary تجدید کرد. این فرصت من بود تا نشان دهم که هنوز می‌توانم یک بازیکن برتر در لیگ باشم." این تحول در پلی‌آف جام استنلی 1997 به اوج رسید، جایی که ورنون به نیرویی غیرقابل توقف به عنوان دروازه‌بان تبدیل شد. عملکرد فوق‌العاده او در فینال‌های جام استنلی در برابر Philadelphia Flyers افسانه‌ای بود. مهارت‌های دفاعی برجسته ورنون کمک کرد تا دیترویت به اولین عنوان جام استنلی خود در 42 سال دست یابد و فصل را با میانگین گل خوردن 1.76 به پایان رساند. عزم راسخ و مشارکت‌های استثنایی او جایزه معتبر Conn Smythe Trophy را برایش به ارمغان آورد و جایگاه او را در تاریخ تیم Red Wings محکم کرد.