News - فاجعه مهاجرتی بایدن برای رسانه‌ها هم هست

نیویورک تایمز یک ژانر جدید گزارشگری اختراع کرده است — پوشش رویدادهای بزرگ که دموکرات‌ها را در چهره‌ای منفی نشان می‌دهد، سال‌ها پس از رویدادهای مهم. در پایان سال ۲۰۲۵، این روزنامه به‌تازگی خبر داده است که دولت بایدن کشور را با مهاجران غیرقانونی پر کرده است، تا حدی به دلایل ایدئولوژیک و حزبی و تا حدی به خاطر صرفاً بی‌کفایتی. مقالهٔ اصلی A1 به طول تقریباً چهار هزار کلمه توسط کریستوفر فلابل با مشارکت ۱۴ همکار در گزارش و پژوهش‌های تکمیلی، منبع‌ساز است، اما هیچ‌یک از منابع آن تازگی ندارد. این مقاله تخلفات و اشتباهات مهاجرتیِ رئیس‌جمهور سابق جو بایدن را در هر یک از سال‌های چهارگانهٔ ریاستش بررسی می‌کند. عالی است — اما چرا این کار را وقتی خودِ او در قدرت است انجام نمی‌دهید؟ مهاجرت مسئله‌ای نیست که امروز ناگهان به وجود آمده باشد. از زمان شیوع کووید-۱۹ تا پایانش این بزرگ‌ترین داستان داخلی بوده است. و حتی پیش از کووید-۱۹، از سال ۲۰۱۶، دونالد ترامپ مهاجرت را در صدر سیاست‌های انتخاباتی قرار داده بود. در خلوتِ صحنه، دموکرات‌هایی که به بایدن نزدیک بودند، از همان دوران بحران را در میان می‌گفتند و می‌دانستند دستور کارِ او فقط اوضاع را بدتر می‌کند. «مشاوران سیاستیِ آقای بایدن پیش از پیروزی در انتخابات هشدار دادند»، به اذعانِ تایمز. «در آگوستِ ۲۰۲۰، چندین دستیار یادداشتی نوشتند مبنی بر اینکه حلقهٔ داخلیِ بایدن را آگاه می‌کند که وعده‌هایِ او دربارهٔ شدتِ کم‌ترِ اجرای مهاجرتی همراه با تقاضای فرونشسته از دورانِ ترامپ و دشواری‌های اقتصادیِ کووید… می‌تواند باعثِ افزایشِ عبور از مرز شود.» دموکرات‌ها از آنچه کشور را در آن گرفتار می‌کرد آگاه بودند و با این وجود آن کار را انجام دادند. رای‌دهندگانِ آن‌ها اما خبر نداشتند، زیرا رسانه‌ها گزارشِ بی‌تعارفِ لازم برای آگاه‌سازی را انجام ندادند — و تا همین الآن هم نکردند. این دوباره همان داستانِ زوالِ عقلِ بایدن است. حتی زمانی که رئیس‌جمهور آشکاراً در حالِ شکست بود، لیبرال‌هایِ رسانه از آنچه دقیقاً در برابرِ چشم‌شان بود چشم‌پوشی می‌کردند. دوستی که سردبیرِ محافظه‌کارِ یکی از روزنامه‌های بزرگِ شهری بود به من گفت که موضوعِ واحدی که صریحاً از نوشتن دربارهٔ آن منع شده بود، سن و ضعفِ بایدن بود. این کُدِ سکوت با شکستِ فاحشی روبه‌رو شد و دموکرات‌ها را با دو نامزدِ غیرقابلِ انتخاب در رأسِ کارزارِ انتخاباتیِ سالِ گذشته روبه‌رو کرد و چپ را در وضعیتی شوکه‌کننده گذاشت که آمریکایی‌ها واقعاً فهمیدند مهاجرت چه می‌شود و واقعاً از آن عصبانی بودند. بهتر است دیر برسد تا هرگز، اما؟ «چگونه بایدن هشدارها را نادیده گرفت و اعتمادِ آمریکایی‌ها به مهاجرت را از دست داد» درسِ مهمی فراتر از این می‌دهد که چه می‌شود وقتی سیاست‌هایِ رادیکال بدونِ نقدِ رسانه‌ای و نقدهایِ داخلیِ دموکرات‌های عاقل نادیده گرفته می‌شود. همچنین نشان می‌دهد موفقیتِ استراتژیِ گرِگ ابوت، فرماندارِ تگزاس، در نشان‌دادنِ بحرانِ مرز در قالبِ حرکتِ اتوبوسی به شهرهایِ آبی است. دموکرات‌های سراسرِ کشور می‌توانستند عواقبِ مهاجرتِ گسترده را نادیده بگیرند تا زمانی که بخشِ اعظمِ تأثیرِ آن را ایالت‌های مرزی مانندِ تگزاس به عهده گرفتند. تگزاس از این منظر «عمیقاً قرمز» است — و مهاجرانِ فقیرِ بیشتری می‌توانستند به تحولِ این ایالت به سمتِ آبی در نسل‌ها کمک کنند و شاید کالجِ انتخاباتی را برای همیشه به سمتِ دموکرات‌ها ببرد. ابوت با فرستادن مهاجرانِ غیرقانونی به‌صورتِ اتوبوسی و ارسالِ آن‌ها به شهرهایِ آبیِ سراسرِ کشور این طراحی را مختل کرد: دنور، فیلادلفیا، واشنگتن، نیویورک. ده‌ها هزار مهاجرِ غیرقانونی به شهرهایِ دموکرات سرازیر شدند که مرزِ بحران را مسئله‌ای دیگر می‌دانستند. این حرکتِ پیروز بود: «بسیاری از مقاماتِ بایدن به نظر می‌رسید که کارزارِ ابوت نقطه‌ای بود که دموکرات‌ها در مناظره باختند»، به گزارشِ تایمز — و نقلِ قولِ دبورا فلاشِکر، مدیرِ سابقِ سیاستِ ICE برایِ بایدن، که گفت: «فکر نمی‌کنم هرگز دوباره به حالتِ قبل بازگردیم.» اکنونِ حرفهٔ روزنامه‌نگاری باید پرسش کند که آیا می‌تواند از پوششِ پس ازِ بازی که در زمانِ وقوعِ این رویدادها باید عمیق‌تر گزارش می‌شد، بازگردد یا نه. زوالِ جسمیِ بایدن و پیامدهایِ فاجعه‌بارِ سیاست‌هایِ مهاجرتیِ او—در نهایت هم برایِ دموکرات‌ها و هم برایِ کشور—تنها رسوایی‌هایی نیست که رسانه‌هایِ محافظه‌کار سال‌ها دربارهٔ آن‌ها زنگِ خطر را به صدا درآورده‌اند و همچنان از سویِ همهٔ رسانه‌هایِ بزرگ، حتی آن‌ها که گرایشِ چپ دارند، به اندازهٔ عمیق و نقدِ شایسته پوشش داده نشده‌اند. تصور کنید تنها نیویورک تایمز با چنین سطحِ بالایی ازِ دقت به موضوعِ هراس‌هایِ تغییراتِ اقلیمی نگاه کند و بفهمد که جهان به پایانِ آتشینِ در آیندهٔ نزدیک نخواهد رسید. این می‌تواند انقلابِ اعتبارِ رسانه‌ها باشد، اما فعلاً انتظار دارید تنها خبری را بخوانید که برایِ چاپِ مناسب است و مدت‌ها پس از آنکه حماقت‌هایِ لیبرال به‌قدری واضح شده‌اند که نمی‌شود نادیده گرفت. کپی‌رایت ۲۰۲۵ CREATORS.COM ما دیدگاه‌هایِ گوناگونی را منتشر می‌کنیم. هیچ‌یک از مطالبِ اینجا به‌عنوان نمایندهٔ دیدگاه‌های The Daily Signal تلقی نشود.