

روزنامه پیشین جمهوری ارمنستان می نویسد: بر اساس اطلاعیه رسمی، سرگئی کوپیرکین سفیر روسیه در ارمنستان به وزارت امور خارجه دعوت شد و در آنجا بیانیه اعتراضی به وی تحویل شد. اشاره به برنامه "عروسک های وارث تاج و تخت: [نخست وزیر ارمنستان] نیکول پاشینیان، حامل خبر بد فاجعه" از شبکه اول روسیه [تلویزیون] است. وزارت امور خارجه رسماً خاطرنشان کرد که «در این برنامه عبارات توهین آمیز و مطلقاً غیرقابل قبولی خطاب به مقامات عالی رتبه جمهوری ارمنستان بیان شده است». چنین واکنشی کاملاً قابل درک است. در چنین شرایطی معمولاً سفیر کشور مورد نظر به وزارت امور خارجه دعوت میشود و «یادداشت اعتراضی» مربوطه تحویل میشود که انجام شد. نادیده گرفتن آن غیرقابل درک بود. از سوی دیگر، خشم بسیاری از هموطنان ما نیز قابل درک است که در برنامه مذکور نه تنها به «رهبری عالی رتبه جمهوری اسلامی ایران» بلکه به طور کلی به مردم ارمنستان توهین کردند و در مورد ارمنستان و ارامنه صحبت کردند. با چنین لحنی غیر قابل قبول است. پس تکرار می کنیم، این امری اجتناب ناپذیر و طبیعی بود که پس از برنامه مذکور، اولاً از سوی نهادهای دولتی، واکنش خاصی صورت می گرفت. اما موضوع جنبه دیگری دارد که گاهی نادیده گرفته می شود. موضوع این است که حقایق را باید در کلیت و رابطه علت و معلولی در نظر گرفت. وقتی از سر راه خود خارج می شوید، از جمله به صورت خودنمایی، برای دشمنی با روسیه، زمانی که همان سی سی [یعنی. اعضای حزب حاکم قرارداد مدنی ارمنستان علناً به مقامات مختلف روسیه [(فدراسیون روسیه)] توهین می کنند، چه انتظاری می توانید داشته باشید؟ یعنی باید برای سایر ناخوشایندهای مربوط به روابط با روسیه، میلیون ها هموطنمان در آن کشور، صادرات یا «صادرات مجدد» کالاهای [ارمنی] به بازار روسیه، آمادگی داشت. بنابراین، در کنار ناراحتی به حق، کمی فکر کردن، همچنین درک اینکه همه چیز در زندگی متقابل است، ضرری ندارد.