News - شورش‌های فرانسه: تحلیل بازی سرزنش

با تجدید طغیان‌های خشونت‌آمیز در فرانسه، جستجو برای یافتن علل زیربنایی، منجر به بحث و جدلی شدید شده است. برخی انگشت اتهام را به سمت سیاست‌های مهاجرتی فرانسه گرفته‌اند و معتقدند که مهاجران اصلی‌ترین محرکان هستند. برخی دیگر فعالان چپ‌گرا را به عنوان عوامل اصلی آشوب معرفی کرده‌اند. با این حال، بر اساس تحقیقاتی که توسط خبرنگاران خبرگزاری AP، سیلوی کوربه و جوزف ویلسون انجام شده، این روایت‌ها مستند نیستند. کوربه و ویلسون استدلال می‌کنند که این شورش‌ها توسط مجرمان فرصت‌طلب برانگیخته می‌شود و نه از جوامع مهاجر یا چپ‌های رادیکال. کار آن‌ها به مقابله با این کلیشه می‌پردازد که مهاجران مسلمان مسئول اصلی ناآرامی‌ها در فرانسه و ایتالیا هستند و نشان می‌دهد که ساختار اجتماعی شورشیان هنوز نامشخص بوده و نمی‌توان آن را با یک تعبیر خاص خلاصه کرد. در بحث درباره اتهامات علیه چپ‌گرایان، کوربه و ویلسون اذعان می‌کنند که عناصری از چپ‌گرایان در فعالیت‌های خشونت‌آمیز شرکت داشته‌اند. با این حال، آن‌ها مخالف هستند که کل این جنبش به عنوان معمار اصلی یا تنها مسئول شورش‌های جاری معرفی شود. چندین چهره سیاسی، از جمله رئیس‌جمهور امانوئل ماکرون، بی‌نظمی را به تحریک‌کنندگان چپ‌گرایانه نسبت داده‌اند، اما کوربه و ویلسون این را عمدتاً، به عنوان لفاظی پیش از انتخابات ملی می‌دانند. کوربه و ویلسون با اشاره به سوابق تاریخی فرانسه در اعتراضات خیابانی که گهگاه به خشونت می‌گرایند، تأکید می‌کنند که مقصرنگاری عمومی می‌تواند نقش‌های گروه‌های متعهد را بزرگتر جلوه دهد. کارشناسانی مانند پروفسور سباستین روشه بر این عقیده‌اند که چپ‌گرایان رادیکال توانایی ایجاد چنین خشونت گسترده‌ای را به دلیل حجم محدود و فقدان ساختار سازمانی ندارند. با این ‌وجود، منابع اطلاعاتی فرانسه این را زیر سوال برده‌اند و گروه‌هایی مانند بلک بلوک، آنتیفا، آنارکو-اتونومیست‌ها و آنارشیست‌ها را به عنوان محرکان معرفی می‌کنند. هر چند این جناح‌ها از نظر ایدئولوژی متمایز هستند، اما عملاً به اجرای اقدامات خشونت‌آمیز هماهنگ متهم می‌گردند، که داستانی را که فقط گروه‌های حاشیه‌ای درگیر هستند، پیچیده می‌کند. در نهایت، برای کسانی که تحت تأثیر این نابسامانی قرار گرفته‌اند - از جمله قربانیانی که دارایی‌های آن‌ها هدف آنارشی یا سرقت‌های فرصت‌طلبانه قرار گرفته - تمایزی که توسط کارشناسان و مقامات ارائه می‌شود، تسلی چندانی ندارد. در حالی که آنارشیست‌ها ممکن است محیطی مساعد برای اعمال جنایتکارانه فراهم کنند، مقصر اصلی ممکن است در شرایط اجتماعی-اقتصادی گسترده‌تر یا نارضایتی‌های سیاسی نهفته باشد که باعث این ناآرامی‌ها می‌شود.