

در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰، هائیتی اولین موارد وبا را پس از بیش از یک قرن تأیید کرد و یک بحران بهداشتی عمومی را آغاز کرد که هزاران نفر را به کام مرگ کشاند و بر میلیونها نفر دیگر تأثیر گذاشت. شیوع وبا کمتر از یک سال پس از زلزله فاجعهبار ژانویه ۲۰۱۰ رخ داد که زیرساختهای هائیتی را تخریب و جمعیت آن را آسیبپذیر کرد. هشدارهای اولیه زمانی مطرح شد که موارد غیرعادی اسهال شدید و کمآبی در دپارتمانهای آرتیبونیت و سنتر آغاز شد، مناطقی که در آنها آب آشامیدنی ایمن و بهداشت کمیاب بود. آزمایشهای آزمایشگاهی حضور ویبریو کلرا O1 را نشان داد که سرانجام به صلحبانان سازمان ملل از نپال که در نزدیکی رودخانه آرتیبونیت مستقر بودند مربوط شد. فاضلاب آلوده از کمپ صلحبانان وارد این رودخانه شد که منبع آبی حیاتی برای بسیاری از هائیتیها بود. این افشاگری در ۲۰۱۶ سازمان ملل را بر آن داشت که نقش خود در این شیوع را بپذیرد. با عدم مواجهه اخیر با وبا، جمعیت هائیتی فاقد ایمنی بودند و پاتوژن به سرعت از طریق آب و غذاهای آلوده گسترش یافت. تا ۲۷ اکتبر، موارد به ۴۷۲۲ افزایش یافت و ۳۰۳ مرگ گزارش شد. تلاشهایی برای درمان بیماران از طریق محلولهای آبرسانی خوراکی و مایعات داخل وریدی صورت گرفت، در حالی که به ساکنان توصیه شد تا از روشهای بهداشت و شستشوی دست بهتر استفاده کنند. تا اوایل دسامبر ۲۰۱۰، نزدیک به ۹۲,۰۰۰ مورد در سراسر هائیتی شناسایی شده بود که بیش از ۲,۰۰۰ مرگ گزارش شد. CDC بیش از ۴۳,۰۰۰ بستری را گزارش داد که نشاندهنده مقیاس اپیدمی و چالشهای پیش روی سیستم بهداشت و درمان اضافهبار هائیتی بود. بحران وبا ضعفهای حیاتی در زیرساختهای آب و بهداشت کشور را آشکار کرد و درخواستهای فوری برای تقویت سیستمهای بهداشت عمومی برای جلوگیری از شیوع آینده را به همراه داشت. شیوع وبا آغازگر یک مبارزه یک دههای برای هائیتی بود و یادآور قوی اهمیت سرمایهگذاری مستمر در اقدامات بهداشتی عمومی است. ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰ اکنون به عنوان تاریخ مهمی در تاریخ هائیتی شناخته میشود که هم یک فاجعه و هم یک فراخوان برای اقدام جهت بهبود استانداردهای بهداشت و بهداشت در این کشور کارائیب است.