News - ترامپ پس از اعتراضات، اجرای جنجالی زنده را متوقف کرد

دونالد ترامپ رئیس‌جمهور اخیر برنامه‌های بحث‌برانگیز برای پخش زنده اعدام نضال حسن در تاریخ ۳ دسامبر را لغو کرد. حسن که سابقاً سرگرد ارتش بود، به دلیل تیراندازی در پایگاه فورت هود در سال ۲۰۰۹ که منجر به کشته شدن ۱۳ نفر شد، به مرگ محکوم شده بود. اعلامیه‌ای از سوی وزیر دفاع پیت هدگست موجب اعتراضات گسترده عمومی و تشبیه به رژیم‌های سرکوبگر شد و ترامپ را وادار کرد این پیشنهاد را پس بگیرد. حسن در سال ۲۰۱۳ حکم اعدام دریافت کرد که رویدادی نادر در عدالت نظامی محسوب می‌شود. اگرچه اعدام پیشنهادی با پخش زنده قرار بود اولین اعدام عمومی از سال ۱۹۳۷ باشد، دوره‌ای که اعدام عمومی رینی بتئه در کنتاکی به یاد می‌آید، اعلامیه این موضوع به شدت درباره جایگاه اعدام‌های عمومی در جامعه مدرن بحث برانگیخت. منتقدان، از جمله کنفرانس اسقف‌های کاتولیک آمریکا، این پیشنهاد را 'ترویج بارباری از فرهنگ مرگ' توصیف کردند و مقایسه‌های ناخوشایندی با روش‌های طالبان کردند. متیو والثر از مجله Lamp این ایده را به عنوان بالقوه ایجاد 'اولین فیلم اسنیف تحت مجوز دولتی در تاریخ آمریکا' به شدت نقد کرد. به‌طور تاریخی، هنجارهای اجتماعی آمریکایی و ایده‌های روشنفکری به کاهش اعدام‌های عمومی انجامید که به عنوان برهم‌زننده نظم اجتماعی دیده می‌شد. اغلب منجر به تجمعات پر سر و صدا و بی‌نظم، رهبران اولیه آمریکا از مجازات‌های عمومی دوری کردند و به سمت ایجاد شهروندی پایدار و اخلاقی گرایش یافتند، جدا از میراث اروپا در اعدام‌های عمومی. اعدام‌های عمومی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به اعدام‌های خصوصی در داخل دیوارهای زندان منجر شدند. اگرچه گاهی تروپ‌های اعدام عمومی با تم‌های مذهبی و دولتی در رویدادها همراه بودند، اما تغییر کلی به سیستم‌های عدالت انسانی‌تر با تولد ندامتگاه اتفاق افتاد. اعدام‌های عمومی که زمانی شعله‌ور کردن جذابیت‌های جمعیتی محسوب می‌شدند، به دلیل ایجاد ناآرامی و عدم تطبیق با دیدگاه‌های عدالت تناسبی به طور گسترده‌ای رد شدند. کنار گذاشتن اعدام‌های عمومی به درک این نکته نسبت داده می‌شود که چنین نمایش‌ها افراد را از جنبه انسانی خود خارج می‌کند و نباید برای نشان دادن قدرت دولت به کار رود. گزارش‌هایی مانند راشل ابوت، شاهد کودکی به اعدام بتئه در سال ۱۹۳۶، تاثیرات روانی ماندگار نمایش‌های اعدام عمومی را به تصویر می‌کشد. ابوت به تکرار کابوس‌هایی اشاره کرد که با دیدن آن رویداد ایجاد شده بودند و ماهیت وحشتناک چنین نمایش‌های عمومی را نشان می‌دهد. اعتراض به اعدام با پخش زنده پیشنهاد شده منعکس کننده ارزش‌های عمیق ریشه‌دار آمریکایی است که از مجازات‌های عمومی عبور کرده است و بر نیاز به سیستم‌های عدالت که کرامت انسانی را حفظ کنند و از نمایش‌های خشن قدرت جلوگیری کنند، تأکید می‌کند.