

در حکمی مهم، دادگاه عالی ماین حکم حضانت را تأیید کرده است که مانع از آن میشود که مادر، امیلی بیکفورد، دختر ۱۳ سالهاش، آوا، را به کلیسا ببرد یا بدون موافقت پدر او را با عقاید دینی آشنا کند. این تصمیم به پدر، ریچارد برادین، اختیار انحصاری بر تصمیمگیری در مورد آشنایی دینی آوا میدهد و به طور مؤثر بیکفورد را از به اشتراک گذاشتن ایمان مسیحی خود با دخترش منع میکند. بیکفورد و برادین، که هرگز ازدواج نکردهاند، از سال ۲۰۲۴ درگیر نبرد قانونی بر سر تربیت دینی آوا بودهاند. حکم اولیه حضانت زمانی صادر شد که برادین نگرانیهایی در مورد محیط دینی در کالواری چپل در پورتلند، ماین ابراز کرد و آن را "خطرناک و زیانآور" توصیف کرد. او ادعا کرد که آوا پس از آموزشهایی درباره موضوعاتی مانند رستاخیز دچار اضطراب و حمله پانیک شده است. این پرونده بحثهایی را در مورد حقوق والدین و حفاظتهای متمم اول برانگیخته است؛ سازمان حقوقی لیبرتی کانسل که بر مبنای ایمان فعالیت میکند، نماینده بیکفورد است و خواستار بررسی این پرونده توسط دیوان عالی آمریکا شده است. لیبرتی کانسل استدلال میکند که حکم ماین با تصمیمات دادگاههای دیگر آمریکا در مورد حقوق آزادی مذهبی تناقض دارد و از معیارهای دیوان عالی آمریکا چشمپوشی میکند. با وجود اینکه بیکفورد به عنوان مادری شایسته شناخته شده است، دادگاههای ماین با نگرانی برادین موافقت کردند و به او کنترل بر تصمیمات دینی آوا، از جمله شرکت در کلیسا یا تعامل با متون دینی را واگذار کردند. لیبرتی کانسل معتقد است که این تصمیم به برادین قدرت بیجا داده و اساساً بیکفورد را از حقوق او برای تأثیرگذاری بر مسیر معنوی دخترش محروم کرده است. میشل کینگ، وکیل برادین، به توجه رسانهها به این پرونده اشاره کرد و پیچیدگی و استرس مربوط به هر دو والدین را تصدیق کرد. مسائل وسیعتری از جمله آزادی مذهبی، اختیار قضایی و حقوق والدین توجه ملی را به خود جلب کرده و به این بستگی دارد که آیا دیوان عالی آمریکا تصمیم بر رسیدگی به این پرونده خواهد گرفت یا نه. نتیجه این پرونده میتواند تأثیرات گستردهای بر پروندههای حضانتی داشته باشد که با آزادیهای مذهبی تلاقی میکنند و آن را به یک نبرد قانونی مهم تبدیل میکند که مشاهده آن به عنوان بالقوه به بالاترین دادگاه کشور میرسد.