

در یک رأیگیری که به طور گسترده مورد توجه قرار گرفت در تاریخ ۲ سپتامبر، مجلس نمایندگان ایالات متحده یک اصلاحیه پیشنهادی قانون اساسی را که هدف آن محدود کردن تعداد قضات دیوان عالی به نه نفر بود، رد کرد. این قطعنامه که توسط نماینده اندی بیگز (جمهوریخواه از آریزونا) ارائه شد، نتوانست به دوسوم اکثریتی که لازم بود تحت قواعد تعلیقشده به تصویب برسد، دست یابد و با نتیجه نهایی ۲۱۲ به ۲۰۶ شکست خورد. تنها یک دموکرات از خطوط حزبی عبور کرد تا از این ابتکار حمایت کند. اصلاحیه پیشنهادی به دنبال افزودن یک بند مختصر و یکجملهای به قانون اساسی بود: «دیوان عالی ایالات متحده باید از نه قاضی تشکیل شود که یک قاضی ارشد و هشت قاضی همکار خواهند بود.» چالش اصلاح قانون اساسی به شدت سخت است، زیرا نیاز به تأیید دوسوم از هر دو مجلس نمایندگان و سنا به همراه تصویب توسط ۳۸ مجموعه قانونگذاری ایالت از ۵۰ ایالت دارد. این تلاش در حالی صورت میگیرد که بحث و جدلهای داغی جریان دارد، بهطوریکه برخی دموکراتها ابراز علاقه به گسترش دادگاه به سیزده قاضی کردهاند، و از تعادل گرایش محافظهکارانه ۶-۳ دادگاه و احکام جنجالی اخیر انتقاد کردهاند. صداهای برجستهای همچون رهبر اقلیت مجلس نمایندگان حکیم جفریس (دموکرات از نیویورک) خواستار «اصلاحات گسترده» دستگاه قضایی شدهاند و تمایل به بررسی گزینههای مختلف را نشان دادهاند. شخصیتهای برجسته دموکرات مانند نماینده جیم کلایبورن (دموکرات از کارولینای جنوبی) صراحتاً پیشنهاد گسترش دادگاه را مطرح کردهاند و تغییرات در چشمانداز سیاسی و اجتماعی را به عنوان دلایل این اقدامات بیان کردهاند. با تأکید بر اینکه «سیزده عدد نسبتاً خوبی است»، کلایبورن به این نکته اشاره کرد که اقدام قانونگذاری ضروری است. پیش از رأیگیری، بحثها با شدت بالا مطرح شد و دموکراتها از جانبداریگری دادگاه در تصمیمات تأثیرگذار بر مهاجرت، حقوق تولیدمثل و مقررات رأیگیری انتقاد کردند. انتقاد از محدودیت دادگاه در استفاده از نژاد به عنوان عاملی در تعیین نقشههای کنگره باعث افزایش تنش شد، بهطوری که نماینده هنک جانسون (دموکرات از جورجیا) به تأثیرات منفی آن برای حقوق رأیگیری اقلیتها اشاره کرد. بحث درباره «بستهبندی» دادگاه به دههها قبل بازمیگردد. در پاسخ به لغو تاریخی «رو در مقابل وید» در سال ۲۰۲۳، تلاشها برای پیشبرد قانونگذاری افزایش شمار قضات نو اجرا شد. طرفداران، مانند نماینده جیمی راسکین (دموکرات از مریلند)، لزوم نمایندگی موازی بین قضات و مدارهای تجدید نظر را مطرح میکنند. زمینهسازی تاریخی با این واقعیت است که تنظیمات کنگره در ترکیب دادگاه چندین بار قبل از تثبیت به تعداد نه قاضی در سال ۱۸۶۹ صورت گرفته است. مخالفتها از اعضای حزب جمهوریخواه به نگرانیها از اینکه گسترش دادگاه یک تاکتیک سیاسی محسوب میشود که استقلال قضایی را به خطر میاندازد، متمرکز بود. آنها معتقدند که سقف دائمی نه قاضی از توسعههای حزبی آینده که هدفشان تغییر گرایش ایدئولوژیک دادگاه است، جلوگیری میکند. «تثبیت اندازه دادگاه از دستکاریهای دوطرفه بر اساس نتایج انتخابات جلوگیری میکند»، بیگز تأکید کرد. استدلال اصلی او این است که یک تعداد ثابت اعتبار دستگاه قضایی را فراتر از تغییرات غیرقابل پیشبینی از برنامههای سیاستزده حفظ میکند.