

در یک فاجعه طبیعی بیسابقه، ریزش یک یخچال در امتداد مرز نپال و تبت باعث ایجاد سیل سریع و ویرانگری شده که زندگی هزاران نفر را تحت تأثیر قرار داده است. بر اساس گزارشهای اخیر، بیش از ۲۰۰۰ نفر، از جمله ۹۰ شهروند آمریکایی، مفقود شدهاند و تعداد مرگ و میر به طور غمانگیزی از ۶۰۰ نفر فراتر رفته است. این رویداد فاجعهبار در ارتفاع تقریبی ۵۲۰۰ متری آغاز شد، زمانی که بخشی عظیم از یخ و سنگ جدا شد و حدود ۱۲۰۰ متر پایین آمد و جریان قوی از آوار و آب را در دره رودخانه لنده به راه انداخت. تصاویر ماهوارهای به وضوح مقیاس این فاجعه را نشان میدهند و بخش عظیمی از یخچالی را که راه را باز کرده، نمایش میدهند و زخمهای زمینشناسی مهمی که در مسیر خود به جا گذاشته، آشکار کردهاند. کارشناسان معتقدند که این فاجعه طبیعی شباهت ترسناکی به سناریوهای فاجعهای خیالی که پیشتر در فیلمها به تصویر کشیده شده است، دارد. عملیات نجات که اکنون وارد روز چهارم شده است با چالشهای جدی روبرو است. شرایط جوی نامساعد باعث زمینگیر شدن هلیکوپترهای نظامی نپال شده و خدمه با موانعی مانند گل و لای عمیق و زمین ناپایدار مواجهاند. تلاشهای کنونی برای نجات بر مناطقی مانند پروژه برق آبی تریشولی ۳A متمرکز است که اعتقاد بر این است که بیش از ۱۰۰ نفر در داخل تونلی که سیلاب با آوار پر کرده، گرفتار شدهاند. در پاسخ به این فاجعه، دولت ایالات متحده به رهبری وزیر خارجه مارکو روبیو اعلام کرده که کمکهای انسانی به ارزش ۵۰۰,۰۰۰ دلار ارائه میکند. این کمکها که از طریق خدمات امدادی کاتولیک هماهنگ شدهاند، به رفع نیازهای فوری برای سرپناه اضطراری، بهداشت و تأمین لوازم ضروری امدادی خواهند پرداخت. علاوه بر این، این تراژدی در پس زمینهای از اهمیت روحانی عمیق در حال وقوع است. به گزارش گاردین، بسیاری از آمریکاییهای مفقود شده در حال شرکت در زیارتی دینی به کوه کایلاش بودند. این مکان مقدس از سوی چندین دین بزرگ جهانی، از جمله هندوئیسم و بودیسم، ارج نهاده میشود. در حالی که ابعاد این فاجعه همچنان در حال گسترش است، نگرانی از افزایش بیشتر تعداد تلفات در حال افزایش است. مقامات محلی در نپال گزارش میدهند که به طور پیوسته اجساد بیشتری به سردخانهها در چندین منطقه از جمله تاناهون، نوالپاراسی شرقی و دهادینگ وارد میشوند که نشاندهنده تأثیر کامل این رویداد است. پسزمینهای که این فاجعه در آن در حال وقوع است، یادآور تلخی از آسیبپذیری مداوم جوامع کوهستانی در برابر افزایش فراوانی و شدت بلایای طبیعی ناشی از تغییرات آب و هوایی است.