

در حکایتی که توجه هواداران ورزشی و طرفداران میم را به خود جلب کرده است، جیدن دنیلز، بازیکن سابق خط حمله LSU که اکنون در NFL است، تلاش کرد تا LSU را از اهدای پیراهن شماره ۵ محبوبش به فرد اول ورود به دانشگاه، DJ Pickett، بازدارد. دنیلز نامهای توقف و منع به LSU ارسال کرد و تصمیم آنها را نقض حقوقش در نام، تصویر و شباهت دانست. در حالی که برخی، با کشیدن مقایسه با شماره ۹ محبوب جو بارو، به طرفداری از دنیلز برخاستند، بخشی بزرگتر از اختلاف، در این حالت شوخی و کودکانه بودن ماجرا را یافتند. اینترنت، که هرگز از داستانی زنده جا نمیماند، به سرعت به ساختن میمهای پیرامون موضوع پرداخت. تیمهای ورزشی لیگ برتر، از جمله نیویورک مت و بالتیمور اوریولز، نیز به این ماجرا پیوسته و اعلام نتایج خود را به عنوان اشارهای بازیگوشانه به اصرار دنیلز بر شمارهاش تغییر دادند. این روند شوخی که به بیسبال ختم نمیشد، برندهایی مانند استابهاب و سایت موسیقی کشور وِسکی ریف به شکل خلاقانه روال یا لیرکس خود را تغییر دادند تا به دنیلز 'احترام بگذارند'. تأثیر این اتفاق در سراسر ورزشها گسترش یافت، با مشارکت تیمها و سازمانها از لیگ کوچک بیسبال تا لیگ فوتبال کانادا به شکل طنزآمیز. در شبکههای اجتماعی، از توییتها درباره پیراهن یادبود پَت وایت از ویرجینیای غربی تا فریادهای مرسوم، نام جیدن دنیلز مترادف با شوخیهای شماره ۵ شد. این تماشا درسی برای تمام چهرههای عمومی دارد: شکایات خصوصی میتوانند به سرعت به نمایشهای عمومی تبدیل شوند و پیامدهایی به بار آورند که هیچ نامه توقف و منع نمیتواند آنها را مهار کند. در حالی که برخی به فداکاری دنیلز به میراث دانشگاهیاش ارج نهادند، جوکهای جمعی از جوامع آنلاین روایت ورزشی تابستانی را به شکلی سرزنده به تصویر کشیدند که گفتوگوهای بالقوه با ارزش میان دانشگاه و ورزشکارها را تحتالشعاع قرار داد. در نهایت، دفاع دنیلز از افتخار عددیش به پدیدهای غیرقابل پیشبینی و پر از میم تبدیل شد.