News - خرچنگ‌های آبزی مهاجم تهدیدی برای دریاچه‌ها و اکوسیستم‌های ایالات متحده هستند

همان‌طور که روزهای پایانی تابستان را در کنار دریاچه‌های ایالات متحده جشن می‌گیریم، زیر آب‌های آرام مشکلی رو به افزایش وجود دارد: گسترش جمعیت خرچنگ‌های تهاجمی. به‌صورت محلی به آنها خرچنگ گفته می‌شود و این سخت‌پوستان در حال شکل‌دهی دوباره به اکوسیستم‌های آبی هستند. خرچنگ‌های تهاجمی و بسیار مخرب، مانند خرچنگ سیگنال و خرچنگ زنگ‌زن (Rusty Crayfish)، به سرعت در حال گسترش‌اند. در دریاچه تاهو، جمعیت خرچنگ سیگنال از حدود ۵۶ میلیون در دهه ۱۹۶۰ به تعداد حیرت‌انگیز ۲۴۰ تا ۲۸۰ میلیون در حال حاضر رسیده است. حضور این خرچنگ‌ها تهدیدی جدی برای گونه‌های بومی و گیاهان است و توازن حیات دریایی را با عمل به عنوان شکارچی، گیاه‌خوار و رقابت‌کننده بر هم زده و زیستگاه‌های فیزیکی دریاچه‌ها را تخریب می‌کنند. خرچنگ‌های تهاجمی در دیگر آب‌های بزرگ مانند دریاچه وودز، دریاچه کراتر، دریاچه مید و دریاچه میشیگان نیز گزارش شده‌اند. گرچه این گونه‌ها بومی برخی از مناطق ایالات متحده هستند، اما زمانی که از طریق فرآیندهایی مانند تخلیه غیرقانونی حیات آبزی و استفاده به‌عنوان طعمه وارد قلمروهای جدید می‌شوند، زیان‌بار می‌شوند. این گونه‌ها در ابتدا به‌عنوان منابع غذایی معرفی‌شده بودند، اما نقش آنها در اکوسیستم به‌طور چشمگیری تغییر کرده است، زیرا با گونه‌های بومی رقابت می‌کنند و غالباً گیاهان آبی مهم را مصرف می‌کنند. تلاش‌های قانون‌گذاران و سازمان‌های حیات‌وحش برای کنترل و کاهش اثرات آنها در حال انجام است و اقداماتی مانند محدودیت در مالکیت و حمل و نقل این خرچنگ‌ها و قوانین استفاده از آنها در فعالیت‌های ماهی‌گیری تعریف شده است. با وجود این تلاش‌ها، نابودی کامل جمعیت‌ها زمانی که به محیط جدید وارد می‌شوند، یک چالش بزرگ باقی می‌ماند، و به همین دلیل کارشناسان تمرکز زیادی بر روی استراتژی‌های پیشگیری و کنترل جمعیت در مناطق آسیب‌دیده دارند.